De ellende met het UWV

Ik wil jullie graag meenemen in de chaos van de organisatie, het UWV. In de tijd dat ik thuis kwam te zitten heb ik gevloekt, gehuild en slapeloze nachten gehad door deze organisatie. Ik had nooit gedacht dat dit mij zou overkomen.

Ik snap nu heel goed hoe cliënten zich gevoeld moeten hebben..

Maanden lang werkte ik met cliënten die wekelijks contact hadden met het UWV en ook wekelijks kreeg ik telefoontjes van cliënten met verwarring en frustratie om zaken rondom het UWV. Nooit heb ik er écht bij stilgestaan wat dit met een mens kan doen totdat ik het zelf ervoer. Ik heb amper nog een goed woord over deze organisatie te zeggen. Keer op keer als een cliënt belde, kon ik het probleem oplossen en dan lukte dat na wat heen en weer gebel ook wel, maar toen ik zelf het UWV nodig had en thuis zat met een burn-out lukte het me NIET en wat deed me dat een verdriet. Ik die altijd andere had geholpen. Die andermans problemen altijd had op kunnen lossen, zat er nu zelf in. En omdat ik een burn-out had, kon ik vrijwel niks zelf regelen. Een telefoontje plegen kostte me al zoveel moeite. Ik probeerde het wel steeds, maar continue werd ik doorverbonden en kreeg ik weer iemand anders aan de telefoon waar ik het verhaal weer opnieuw aan kon vertellen. Het was echt waar om te janken. En dat deed ik dan ook. Ik die altijd zo sterk was en alles ‘fixte’ kon niet meer. Ik was helemaal op. Ik heb zelfs op het punt gestaan om mijn uitkering te stoppen, omdat ik bang was dat het anders weer niet goed zou zijn en ik alles terug moest betalen. Alle brieven die ik kreeg liepen door elkaar en niemand die ik aan telefoon kreeg, wist écht een fatsoenlijk antwoord te geven. Werknemers zeiden zelfs allemaal verschillende dingen en soms wist ik de regels zelfs beter dan hen. Wat zorgde voor frustratie en verwarring. Iets wat ik er zeker niet bij kon gebruiken toen ik thuis zat. Ik heb jaren gedacht dat het me ook wel leuk leek om bij het UWV te gaan werken tot het moment dat ik er dus zelf mee in aanraking kwam. Wat een chaos, wat een zooitje en wat een personeel. Uiteindelijk heb ik kort in de WW gezeten en daarna in de ZW. Pas op het moment dat ik me weer beter meldde, werd ik uitgenodigd voor een gesprek. Ik had toen al een baan, maar wilde toch nog graag naar het gesprek om mijn verhaal kwijt te kunnen en mijn laatste vragen te stellen. Daar aangekomen, barstte ik vrijwel meteen in huilen uit. Alles van de maanden daarvoor kwam eruit en kon ik eindelijk delen met iemand van het UWV. Deze mevrouw was heel lief voor me en was eerlijk waar de enige die naar me luisterde en me niet van het kastje naar de muur stuurde. Zij gaf me haar privé nummer en heeft me geholpen met het regelen van de laatste dingen. Wat een fijne vrouw. Daar kunnen heel veel personen bij het UWV nog van leren!

Kom je er ook niet uit met het UWV?

Misschien kan ik je helpen? of je tips geven? Ondertussen ben ik heel wat wijzer geworden over de regeltjes bij het UWV. Weet dat je me altijd mag mailen!