Het moment dat ik..

geen boodschappen meer kon doen.

niet meer tegen het geluid van het nespresso aparaat kon

nog maar één huishoudelijk taakje op een dag kon doen.

niet meer kon bellen met vrienden en familie, omdat zelfs dát me teveel energie kostte.

niet meer kon genieten.

niet meer blij kon zijn.

niet meer zelf met het UWV kon communiceren

om elk wissewasje moest huilen.

zelfs geen energie had om tv te kijken.

ik geen concentratie meer had.

alleen maar moe was.

mijn ontslag indiende en voor rust koos.

alleen thuis kwam te zitten.

me niet meer onder de mensen kon begeven.

niet meer naar feesten of verjaardagen kon

het gevoel had dat alles in mijn lichaam moe was.

besefte dat autorijden niet verantwoord meer was.